Pascale Vincke - Trinkhall

Pascale Vincke (1974) heeft haar eigen ruimte in de tentoonstelling 'Melancolies' en bouwt een sterk en herkenbaar universum rond gezichten en lichamen, waarin vooral vrouwen een centrale plaats innemen. Haar portretten, vaak ontleend aan de beeldtaal van mode- en reclamefoto’s, worden in haar werk omgevormd tot intense, soms verontrustende figuren met een grote emotionele lading.​Ze fileert zij de manier waarop vooral vrouwelijke lichamen in de media worden gepresenteerd, en maakt ze de onderhuidse spanning zichtbaar die achter deze beelden schuilgaat.​

In catalogi en museumteksten wordt haar werk omschreven als een wereld van portretten waarin spanning, kwetsbaarheid en innerlijke onrust centraal staan. Criticus Carl Havelange spreekt in zijn tekst over haar werk zelfs van een “stille antropologie”: haar portretten lijken zonder woorden iets te zeggen over hoe lichamen – en in het bijzonder vrouwenlichamen – bekeken, beoordeeld en verlangd worden. De combinatie van verleidelijke bronbeelden en een ontregelende uitwerking zorgt ervoor dat haar figuren tegelijk aantrekken en afstoten, waardoor de kijker zich bewust wordt van zijn eigen blik.​

Ze wordt vaak in verband gebracht met outsiderkunst en art brut, onder meer via haar langdurige band met de ateliers van Créahm in Brussel. Door haar consequente focus op gezichten en vooral vrouwenlichamen, sluit Vincke aan bij een langere traditie van portretkunst, maar ze ondermijnt tegelijk de klassieke, idealiserende benadering. Waar traditionele portretten vaak status, schoonheid of psychologisch evenwicht willen tonen, legt Vincke de breuklijnen, spanningen en ambiguïteiten bloot die in de hedendaagse beeldcultuur onder het oppervlak blijven. Nog te zien in Trinkhall tot en met 5 april 2026 als onderdeel van de tentoonstelling 'Melancolies'.