Magritte - La ligne de vie
- Rik Beirinckx
- 11 feb
- 2 minuten om te lezen
""In 1938 geeft René Magritte een lezing in het KMSKA over zijn visie op de werkelijkheid. Hij bespreekt er de oorsprong en ontwikkeling van zijn kunst, en de geschiedenis van de surrealistische beweging in België. Onder de titel La ligne de vie was deze lezing de belangrijkste die Magritte ooit over zijn werk heeft gehouden.
De tentoonstelling Magritte. La ligne de vie keert terug naar dat sleutelmoment in de Belgische kunstgeschiedenis. Wandel als het ware door Magrittes lezing en laat je leiden door zijn eigen woorden en de schilderijen die hij toen beschreef. Net als hij begin je bij zijn vroege werk en passeer je schilderijen vol visuele raadsels en woordspelingen, zoals Ceci n’est pas une pipe. Magritte vertelt zelf waarom hij bomen en ramen zo vaak schilderde, en wat zich achter die motieven schuilhoudt.""
René Magritte (1898-1967) groeide op in een familie met vijf kinderen; zijn moeder pleegde zelfmoord in 1912 door verdrinking, een traumatisch event dat zijn latere werk mogelijk beïnvloedde. Als tiener toonde hij artistiek talent en studeerde hij van 1916 tot 1918 aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Brussel.
Aanvankelijk schilderde Magritte in een impressionistische en kubistische stijl, beïnvloed door docenten als Constant Montald. Hij werkte als ontwerper van behang en affiches om rond te komen, en trouwde in 1922 met Georgette Berger, zijn jeugdliefde met wie hij kinderloos bleef. In 1925 ontdekte hij het werk van Giorgio de Chirico, wat hem deed omschakelen naar surrealisme met vervreemdende perspectieven.
In 1927 opende Magritte zijn eerste solotentoonstelling in Brussel, maar de kritiek was vernietigend, waarop hij naar Parijs verhuisde. Daar sloot hij aan bij André Breton en de surrealistische kring, en schilderde hij snel werken als De jockey verloren (1926) en De verraden woorden (1929) met de legende "Ceci n'est pas une pipe". Hij tekende een contract bij galeriehouder Goemans en produceerde wekelijks doeken.
Door financiële problemen keerde Magritte in 1930 terug naar Brussel, waar hij reclamewerk deed en experimenteerde met een figuratieve 'zonneperiode'. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vluchtte hij kort naar Carcassonne, maar werkte vooral in België; na de oorlog werd hij lid van de Communistische Partij. Vanaf 1948 hernam hij zijn klassieke surrealistische stijl.
Hij verwierf internationale faam met tentoonstellingen in de VS en Europa, en ontving in 1960 de Belgische Staatsprijs. Bekende symbolen als de bolhoed, appel en biljarttafel domineren zijn oeuvre, dat popart en conceptual art beïnvloedde.
Nog te bezoeken in het KMSKA tot 22 februari. Een aanrader. Alle info bij KMSKA.
Opmerkingen