Mozart - Symfonie nr. 38 in D, KV 504, 'Praagse'

Dirigent Richard Egarr wordt gezien als een specialist in het Mozart-repertoire. In het In het kader van de zondagochtend concerten in de Koningin Elisabeth zaal leidde hij het orkest door de dramatische Praagse symfonie van Mozart. Na zijn opera Le nozze di Figaro werd ook deze symfonie een succes in Praag.

Deze symfonie is een van zijn meest theatrale en contrapuntisch rijke symfonieën. Mozart voltooide ze op 6 december 1786 in Wenen en leidde de première zelf op 19 januari 1787 in Praag (de bijnaam verwijst naar die eerste uitvoering).

De symfonie is geschreven voor twee fluiten, twee hobo’s, twee fagotten, twee hoorns, twee trompetten, pauken en strijkers; klarinetten ontbreken.

Het eerste deel: Het Adagio opent plechtig, met chromatiek en mineurkleuren die vaak worden geïnterpreteerd als een vooruitwijzing naar Don Giovanni. Het daaropvolgende Allegro is daarentegen briljant, geestig en sterk contrapuntisch opgebouwd, met zes thematische ideeën die Mozart in een dichte sonatevorm verwerkt.

Het tweede deel: Het Andante in G groot is een lyrische oase, maar geen louter rustige muziek: Mozart wisselt zachtheid af met mineurkleuren, spanning en scherpe dialogen tussen strijkers en blazers.

Het derde deel: Het Presto is een razend levendige finale in de sfeer van Mozarts opera buffa. Het hoofdthema wordt vaak verbonden met een motief uit Figaro; de fluit speelt er een opvallend belangrijke rol.

De symfonie combineert publieke luister met kamermuzikale precisie. Vooral de blazers zijn geen louter kleurgevende begeleiding: ze voeren zelfstandig thematisch materiaal en vormen soms complete passages zonder strijkers, iets wat destijds bijzonder vernieuwend was. Bekijk hier de concertagenda van het Antwerp Symphony Orchestra.