Carousel ensemble - Beethoven & Beyond

Het Carousel Ensemble verenigt zeven uitzonderlijke musici uit verschillende Europese landen rond de gelauwerde Belgische klarinettiste Annelien Van Wauwe. Als solisten en kamermuzikanten staan ze op internationale podia, maar in Carousel vinden ze elkaar in een gedeelde passie voor samenspel. De flexibele bezetting zorgt telkens voor nieuwe klankkleuren en een verrassend repertoire. Voor dit programma kiest het ensemble voor het zelden gehoorde, sprankelende genre van het septet waarin zeven instrumenten samen een rijke, bijna orkestrale klank creëren, zonder de intimiteit van kamermuziek te verliezen. Met werken van Michael Haydn, Adolphe Blanc en Ludwig van Beethoven brengt Carousel een programma vol elegantie, melodische charme en virtuoos samenspel. Bekende en minder bekende parels krijgen daarbij dezelfde sprankelende energie. Voor dit repertoire stonden naast Annelien volgende muzikanten op het podium: Marceau Lefèvre (fagot), Ben Goldscheider (hoorn), Alexandra Soumm (viool), Mathis Rochat (altviool), Louis Rodde (cello) en Maria Krykov (contrabas).

Het repertoire voor deze avond bestond uit: M. Haydn – Divertimento in C majeur (viool, cello, contrabas) A. Blanc – Septuor in E majeur, Op. 40 L. van Beethoven – Septet in Es majeur, Op. 20.

Michael Haydn (1737–1806) was de jongere broer van Joseph Haydn en een gewaardeerde Salzburgse componist, organist en kapelmeester. Hij schreef vooral kerkmuziek, symfonieën en kamermuziek; Mozart waardeerde zijn werk en de twee onderhielden een vriendschappelijke band. Het Divertimento in C majeur is een typisch laat-18e-eeuws kamerwerk: levendig, melodisch en bedoeld als verfijnd samenspel eerder dan als zwaarwichtige kunst. Het bestaat in meerdere versies; een bekende bezetting is viool, cello en contrabas, met de contrabas als diepe, soms grappig aangezette bas.

Adolphe Blanc (1828–1885) was een Franse romantische componist, violist en dirigent, opgeleid aan het Conservatoire de Paris. Hij schreef veel kamermuziek — trioo’s, kwartetten, kwintetten en septetten — maar bleef ondanks zijn vakmanschap grotendeels buiten de grote Parijse operawereld en werd daardoor later vergeten. Zijn Septuor in E majeur, Op. 40 (1860) gebruikt exact dezelfde bezetting als Beethovens septet: klarinet, hoorn, fagot, viool, altviool, cello en contrabas. Het werk duurt ongeveer 27 minuten en heeft vier delen, waaronder een opvallende Scherzo-Tarantelle: een snelle, Zuid-Italiaans geïnspireerde dans in 6/8.Blanc schrijft dus in de s chaduw van Beethoven, maar met een duidelijk 19e-eeuwse Franse kleur: meer romantische zanglijnen, danserige energie en een eleganter, soms virtuozer klankbeeld.

Ludwig van Beethoven (1770–1827) schreef dit septet in 1799–1800, vlak voor zijn doorbraak als symfonisch componist. Het werd op 2 april 1800 in Wenen gepremièreerd, samen met zijn Eerste Symfonie en Eerste Pianoconcert.

De bezetting is vernieuwend: klarinet, hoorn en fagot naast viool, altviool, cello en contrabas. Beethoven behandelt alle zeven stemmen als volwaardige solisten; vooral viool, klarinet en hoorn krijgen concertante rollen. Het werk heeft zes delen en duurt ongeveer 40 minuten. Het put uit de oudere traditie van serenade en divertimento, maar krijgt door zijn grootschaligheid, scherzo en variaties bijna symfonische allure.

Een zeer mooi concert in de klassieke reeks van CC De Adelberg.